Connecticut

poleć serwis drukuj

Sympozjum historyczne: „Solidarność”, Stan Wojenny i Kościół Katolicki w 37- letniej Retrospekcji

01-02-2019

Sympozjum...
Podczas spotkania...
Fot. Aneta Antoniak
Fot. Aneta Antoniak
Fot. Aneta Antoniak
Fot. Aneta Antoniak

W niedzielę 16 grudnia w kościele pw. Holy Name of Jesus, polskiej parafii w Stamford, Connecticut, USA z inicjatywy Jerzego Polaka – przewodniczącego Klubu „Gazety Polskiej” w Stamford, CT oraz Forum Patriotycznego w Stamford we współpracy z Komitetem Obchodów Rocznicy Katastrofy Smoleńskiej i Ludobójstwa Katyńskiego, Fundacja Klubów „Gazety Polskiej” w USA, Reduta Dobrego Imienia – USA, Rodzin Radia Maryja i Klubów „Gazety Polskiej” ze wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych (NY, NJ, Boston, Filadelfia i Floryda) działacze patriotycznych organizacji polonijnych zorganizowali sympozjum historyczne: „Solidarność”, Stan Wojenny i Kościół Katolicki w 37. letniej Retrospekcji (świadkowie – dokumenty – opinie historyków USA).

Głównymi organizatorami i prowadzącymi sympozjum byli: Jerzy Polak przewodniczący Klubu „Gazety Polskiej” w Stamford wspólnie z Krzysztofem Sajdakiem przewodniczącym Polonijnego Forum Patriotycznego w Stamford oraz Tadeuszem Antoniakiem przewodniczącym Klubu „Gazety Polskiej” w Filadelfii i przewodniczącym Komitetu Obchodów Katastrofy Smoleńskiej i Ludobójstwa Katyńskiego w Amerykańskiej Częstochowie w Doylestown, Pensylwania.

Wydarzenia Grudnia ‘70, Czerwca ‘76, okresu legalnej działalności NSZZ „Solidarność” i wydarzeń stanu wojennego relacjonowali uczestnicy, honorowi goście – Świadkowie Historii. Przedstawiono także dokumenty i opinie amerykańskich historyków. Sympozjum zostało poprzedzone uroczysta mszą św. sprawowana przez księdza Pawła Hrebenko, proboszcza Holy Name of Jesus w Stamford w koncelebrze z księdzem Tomaszem Przybyłem w intencji ofiar stanu wojennego.

Bohaterowie tamtych wydarzeń, emigranci polityczni z różnych stron Polski, od Podlasia do Śląska i od wybrzeża do Podkarpacia, mieszkający w USA, przybyli, aby przedstawić świadectwo zaangażowania w walkę z reżimem komunistycznym, represji i krzywd, jakich doświadczyli wspólnie że swoimi rodzinami i aby zaświadczyć o pomocy, jakiej doznawali od księży – kapelanów Solidarności, hierarchów kościelnych że szczególnym wyróżnieniem Ojca Świętego Jana Pawła II, wspierającego wolnościowe dążenia Polaków.

Udostępniona przez obecnego na sympozjum ks. proboszcza Pawła Hrebenko i wypełniona przez uczestników sympozjum sala konferencyjna kościoła, z wystawionymi kolekcjami fotografii i wystaw tworzyła patriotyczno-religijny klimat, co stworzyło atmosferę tamtych lat i przywołało pamięć, kiedy to religijni Polacy także z przyczyn patriotycznych tłumnie wypełniali kościoły.

Przed oficjalnym otwarciem sympozjum ogłoszono rezultat rozpisanego konkursu na Najwybitniejszego Polaka 100-lecia niepodległości Polski (1918-2018) Polonii amerykańskiej i kanadyjskiej. W imieniu środowisk patriotyczno-niepodległościowych USA i Kanady oficjalnie ogłosił zgromadzonym wynik pomysłodawca plebiscytu Jerzy Polak z Jackiem Szklarskim z Reduty Dobrego Imienia – USA w asysta koordynatora Klubów „GP” w USA i Kanadzie Macieja Rusińskiego. Zwycięzcą konkursu z duża przewagą został Ojciec Święty św. Jan Paweł II. Konferencja rozpoczęła się modlitwą, która poprowadził ksiądz Paweł M. Hrebenko – proboszcz parafii i wspólnym odśpiewaniem Pieśni Konfederatów Barskich.

W imieniu organizatorów Tadeusz Antoniak przywitał przybyłych honorowych gości: księdza Pawła M. Hrebenko, księdza Tomasza Przybyła, wicekonsula RP w Nowym Jorku Mateusza Gmurę, Halinę Szeligowska – prezesa Komitetu Parady Pułaskiego w Stamford oraz Jana Orzechowskiego – prezesa Holy Name Athletic Club w Stamford. Przywitał także, gości honorowych – Świadków Historii i wszystkich uczestników sympozjum.

Niespodzianką była próba połączenia telefonicznego z panem ministrem Antonim Macierewiczem, który zamierzał skierować specjalne przesłanie do swoich przyjaciół z konspiracji. Ostatecznie pan minister przesłał drogą telefoniczną SMS-a. Pan minister złożył życzenia świąteczne oraz poprosił o wsparcie działań na rzecz degradacji zbrodniarzy z WRON, a także o wsparcie dla prac Komisji Smoleńskiej.

Następnie Maciej Rusiński – koordynator Klubów „Gazety Polskiej” na USA i Kanadę wspólnie z szefem Klubu „GP” w Stamford Jurkiem Polakiem ogłosili, że od tego momentu KGP Stamford będzie nosił imię św. Jana Pawła II. Maciej Rusiński również przy tej okazji przekazał pozdrowienia dla wszystkich uczestników sympozjum, a szczególnie Świadków Historii od prezesa Klubów „GP” Ryszarda Kapuścińskiego i redaktora naczelnego „Gazety Polskiej” Tomasza Sakiewicza oraz Pawła Piekarczyka i Leszka Czajkowskiego – bardów środowisk patriotyczno-niepodległościowych związanych z „GP”, a także przekazał płyty CD Świadkom Historii z utworami dedykowanymi dla działaczy NSZZ „Solidarność”.

Po części oficjalnej zapaleniem Światła Wolności rozpoczęto sympozjum, (na pamiątkę akcji zapoczątkowanej przez prezydenta Ronalda Reagana w Białym Domu w 1981 r.). Świece zapaliła żona Bolesława Plewy Zofia, w towarzystwie obecnych żon działaczy NSZZ „Solidarność”. Gest ten miał pokazać cierpienie i rolę, jaka przypadła małżonkom i matkom zabitych, uwięzionych i szykanowanych działaczy opozycji antykomunistycznej.

Krzysztof Sajdak, prezes Forum Patriotycznego w Stamford, w wygłoszonym referacie zapoznał uczestników z historią polskich powstań narodowych począwszy od Konfederacji Barskiej.

Relacja filmowa prof. Uniwersytetu Harvard Marka Kramera pomogła zrozumieć rolę Ojca Świętego Jana Pawła II i księży kapelanów „Solidarności” z bł. ks. Jerzym Popiełuszko na czele w powstaniu i przebiegu działalności ruchu społecznego „Solidarność”. Odtworzony wykład video prof. Igora Lukesa z Boston University zapoznał wszystkich z rolą inteligencji zrzeszonej w KOR w tworzeniu się opozycji demokratycznej w drugiej połowie lat siedemdziesiątych ubiegłego stulecia na czele z Antonim Macierewiczem w tworzeniu struktur opozycyjnych – podziemnych po wydarzeniach w 1976 r. w Radomiu i Ursusie. Uczestnicy mogli także zapoznać się z pisemną relacją byłego ambasadora USA w Polsce i pracownika administracji prez. Reagana – Thomasa Simonsa o strategii rządu USA w nakładaniu sankcji ekonomicznych na rządy ZSRR i PRL.

Następnie wystąpili honorowi goście – Świadkowie Historii.

Jako pierwszy Włodzimierz Ilnicki – wiceprzewodniczący Komitetu Strajkowego z Grudnia 1970 r. w Gdyni, którego aresztowano 16 grudnia 1970 r., represjonowany przez komunistów, odznaczony Krzyżem Wolności Solidarności oraz Medalem Pro Patia, bardzo wzruszony i przejęty opowiadał o swoim aresztowaniu i upokorzeniu oraz mówił o torturach i represjach, jakich doznał w tamtym czasie od komunistycznych służb MO i SB. Następnie Stanisław Pyśk, uczestnik strajku w Ursusie w 1976 r., a następnie członek NSZZ „Solidarność”, internowany i represjonowany w stanie wojennym w 1981 r., opowiedział o represjach władz komunistycznych, jakich doznał, a także wspominał o uczestnictwie w wykładach – szkoleniach prowadzonych w Ursusie przez Lecha i Jarosława Kaczyńskich.

Historię swojej walki z reżimem komunistycznym, wspominając również swoich przodków – szlachetnych patriotów, opowiedział Wiesław Wierzbowski, działacz „Solidarności” że Szczytna, obecnie mieszkający w Bostonie w stanie Massachusetts, współzałożyciel NSZZ „Solidarność” w zakładach „Unitra-Cemi” w Szczytnie zarejestrowanych w MKZ Gdańsk pod nr. 48 w rejestracji postrajkowej – pierwszej organizacji NSZZ „Solidarność” na Warmii i Mazurach i innych zakładach pracy w mieście pod bokiem Wyższej Szkoły Oficerskiej MSW i MO w Szczytnie i w czasie kiedy to I sekretarz KW PZPR w Olsztynie Edmund Wojnowski zapowiedział, że prędzej mu kaktus wyrośnie na dłoni, niż powstaną NSZZ w woj olsztyńskim (kaktus nie wyrósł, a „Solidarność” w regionie powstała), wiceprzew. MZKK „Solidarności” w Szczytnie, były etatowy członek prezydium Zarządu Regionu Warmińsko-Mazurskiego NSZZ „Solidarność” w Olsztynie i wiceszef Komisji Interwencji tegoż Zarządu, internowany w Iławie i Kwidzynie, a obecnie wiceprzewodniczącego Klubu „Gazety Polskiej” w Bostonie i prezes KPA Wsch. Massachusetts. Wiesław Wierzbowski opowiadał o ostatnim posiedzeniu Prezydium Zarządu Regionu w Olsztynie w sobotę wieczorem 12 grudnia 1981 r. i swoim telefonie do obradującej w tym czasie w Stoczni Gdańskiej KK „Solidarności” z informacją o wyjeździe WSO WSW i MO w Szczytnie w pełnym rynsztunku bojowym w stronę Gdańska. Następnie, po przyjeździe z Olsztyna do Szczytna, już po polnocy13 grudnia kładzie się spać i wkrótce zostaje obudzony i ostrzeżony przez kolegę, członka Komisji Zakładowej NSZZ „S” w „Unitra-Cemi” w Szczytnie – Andrzeja Ostrowskiego o podejrzanych ruchach na komendzie MO w Szczytnie. Ucieka z mieszkania około godziny 3 rano spuszczając się z drugiego piętra w metrową powłokę śnieżną. Parę minut później dwie Nyski milicyjne wypełnione dwunastoma (12 na jednego) SB-kami i milicjantami (pół na pół – mundurowymi i cywilnymi) zajeżdżają pod blok i biegną klatka schodową na górę waląc do drzwi, które otwiera im moja przestraszona żona. Wpadają we wściekłość, że „ptaszek” wymknął się im z pułapki, gdyż obserwowali go już od samego wieczornego wyjazdu do Olsztyna. Krzycząc z wściekłości i niemocy przeprowadzali rewizję wyciągając szuflady z segmentu z papierami i dokumentami, następnie zabierając z sobą dużą część interesujących ich dokumentów, a pozostałe papiery rozrzucają po podłodze. Zabrali archiwalne dokumenty, m.in. fotografie dziadka Teodora z Komendantem Józefem Piłsudskim robione w Legionach. Płaczą pobudzone dzieci – córka 2.5 roku, a syn 9 miesięcy. Opuszczają spenetrowane, w nieładzie i zabłocone mieszkanie i rozpoczyna się polowanie na Wiesława w szczelnie zamkniętym mieście. Od samego rana w niedzielę, wspólnie z innymi nieinternowanymi działaczami „Solidarności” przygotowuje on organizację strajku w zakładzie ZUMPE „Unitra-Cemi” w Szczytnie na poniedziałek, 14 grudnia. Ma szansę, daną przez ojca Stanisława – dyżurnego ruchu i braci kolejarskiej „Solidarności”, na stacji PKP w Szczytnie wydostania się z obławy z oblężonego Szczytna pociągiem towarowym w kierunku Ostrołęki z perspektywą działalności w podziemiu, kreśloną przez ojca, ale odmawia, bo nie chce opuścić kolegów przygotowujących strajk i zawieść zaufania wszystkich tych, którzy wybierali go na funkcję w „Solidarności”. W poniedziałek, wczesnym rankiem, zostaje zatrzymany przez żołnierzy przy próbie dostania się na zakład pracy obstawiony szczelnie przez żołnierzy z jednostki wojskowej w Lipowcu oraz miejscowych SB-ków i funkcjonariuszy MO, a następnie aresztowany przez SB i osadzony w celi na komendzie MO w Szczytnie. Po paru godzinach zostaje przewieziony do więzienia w Iławie. Z pierwszych dni, kiedy to wszyscy internowani byli zgromadzeni na dużej sali więziennej, pamięta następujący epizod: podczas wyzywania internowanych przez jednego że strażników więziennych pewien starszy pan (później okazało się, że był to bibliotekarz z Kwidzyna) zwrócił się do owego klawisza słowami (cytat z pamięci): „nie wyzywaj tych ludzi łachudro, bo są to przyszli przywódcy narodu i członkowie polskiego rządu...”. W Iławie i Kwidzynie przechodzi wiele „kipiszów” i kilka „ścieżek zdrowia” będąc spałowany w jednej z nich. Traci brata Wojciecha zamordowanego przez „nieznanych sprawców” po Trzech Królach w styczniu 1981 r., a kości brata w ubraniu znaleziono przypadkowo dopiero po 6 miesiącach pod koniec czerwca tegoż roku. Po wyjściu na wolność próbuje różnych form włączenia się w antyreżimową działalność, ale śledzony, inwigilowany, prześladowany i podczas zatrzymań nakłaniany pod groźbami do emigracji, po 6 miesiącach podejmuje decyzję o emigracji korzystając z oferty rządu amerykańskiego poprzez ambasadę Stanów Zjednoczonych w Warszawie i emigruje do USA 28 lutego 1983 r. Dużą rolę gra w tym ojciec Stanisław – w strukturach podziemnych Państwa Polskiego od 1939 do bodajże 1951, który twierdził, i słusznie, że bolszewicki komunizm nie daruje nikomu, tak jak to było z żołnierzami podziemia antykomunistycznego – Żołnierzami Wyklętymi – Niezłomnymi, którzy ujawnili się w „amnestii” 1947 r., a później, pod różnymi pozorami, zostawali aresztowani, bestialsko bici i skazywani na wieloletnie więzienia. Warto wspomnieć, że por. Jan Rodowicz Anoda, legendarny żołnierz Szarych Szeregów, AK oraz Delegatury Sił Zbrojnych, uczestnik Akcji pod Arsenałem i bohater Powstania Warszawskiego, w wigilię 24 grudnia 1948 r. aresztowany przez MBP (UB) i zamordowany podczas brutalnego śledztwa 7 stycznia 1949 r. to bliski kuzyn Wiesława matki Aliny z domu Rodowicz.

Kolejnymi relacjonującymi Świadkami Historii byli: Bolesław Plewa obecnie mieszkający w Filadelfii działacz NSZZ „Solidarność” z Dąbrowy Górniczej, pracownik kopalni „Wujek” w latach 1971-1976 r., działach NSZZ „Solidarność” w zakładzie zmilitaryzowanym – Przedsiębiorstwie Produkcji Sprzętu Technicznego (PPST) w Sosnowcu, internowany w stanie wojennym; Arthur Opolski z Tych-Ledzin, internowany, więziony i szykanowany w stanie wojennym; Paweł Grzegorczyk – członek komitetu strajkowego w Fabryce Samochodów Dostawczych w Nysie, z wyboru etatowy członek Zarządu NSZZ „Solidarność” Ziemi Nyskiej, internowany, szykanowany i prześladowany w stanie wojennym, obecnie przewodniczący Klubu „GP” w New Jersey i członek Komitetu Smoleńsko-Katyńskiego w Amerykańskiej Częstochowie oraz wiceprzewodniczący Gniazda Sokołów nr 17 w Newark, NJ, Paweł wspominał o swoich doradczych rozmowach z ks. kardynałem Henrykiem Gulbinowiczem, metropolitą wrocławskim, biskupem diecezjalnym Ignacym Decem czy też ordynariuszem opolskim ks. arcybiskupem Alfonsem Nosolem o możliwych terminach wizyty papieża Jana Pawła II w Polsce; Ryszard Maciejowski – zasłużony działacz struktur Solidarności Regionu Małopolski, członek Zarządu MKZ NSZZ „Solidarność” w Jaśle, pomysłodawca i współorganizator odsłonięcia tablicy bł. ks. Jerzego Popiełuszki, internowany i powołany karnie w stanie wojennym do karnej służby wojskowej w Czerwonym Borze; Marian Czarnecki – więziony, Krajowa Komisja Energetyki NSZZ „Solidarność”; Kazimierz Szmigiel z Bielska-Białej, więzień stanu wojennego – wyrok 5 lat za działalność opozycyjną i demokratyczno-niepodległościową w stanie wojennym; Grzegorz Michalski mieszkający w New Jersey, działacz NSZZ „Solidarność” z Poznania, były członek Zarządu Regionu Wielkopolskiego NSZZ „Solidarność” w Poznaniu, internowany i represjonowany w stanie wojennym, na początku swojego wystąpienia poinformował zebranych, że właśnie dostał wiadomość o śmierci swojego przyjaciela z okresu działalności w NSZZ „Solidarność”, który zmarł w Nowym Jorku. Mówił bardzo wzruszony o swoich relacjach z ojcem, który zmarł tuż po jego przyjeździe do Stanów Zjednoczonych, a on nie mógł wziąć udziału w pogrzebie, wspomniał też, że w więzieniu, w którym przebywał w czasie internowania, doszło do dramatycznej próby ucieczki studenta tam osadzonego. Ów młody chłopak wspinał się po drutach kolczastych i dopiero strzał ostrzegawczy spowodował, że spadł z dużej wysokości na ziemię. Następstwem tego incydentu był strajk głodowy internowanych. Pan Grzegorz wspomniał także rolę i wkład drukarzy w walce z reżimem komunistycznym. Odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności oraz „Odznaką Za Zasługi Dla Niepodległości”;  Adam Stępień, działacz NSZZ „Solidarność” z Lublina, który został pobity w czasie stanu wojennego przez ZOMO (po demonstracji), a także był szykanowany, obecnie członek i działacz Rodzin Radia Maryja oraz Komitetu Smoleńsko-Katyńskiego w Amerykańskiej Częstochowie; Tadeusz Wojton, działacz struktur NSZZ "Solidarność" Region Podkarpacie; Wojciech Mazur – najmłodszy z uczestników (ur. w 1964 r.), który przedstawił się jako działacz Gdańskiego Ruchu Oporu – „Pokolenie” mówiąc o działalności poligraficznej i Janusz Kudełko, działacz NSZZ „Solidarność” w FSM w Bielsku-Białej, aresztowany i więziony w stanie wojennym w Krakowie na Montelupich.

Na końcu wystąpił Jerzy Polak – przywódca strajku 14 grudnia 1981 r. w zmilitaryzowanych zakładach OBR „Gamrat Erg” w Jaśle, w następstwie którego ukrywający się przed aresztowaniem w mieszkaniach: Florczyków – Łaski, Janików – Podlazie i Mrozów – Zarzecze. Wyrzucony z pracy z „Wilczym Biletem” współorganizował grupę kolportażową i pomagał w organizacji sitodruku (część fotograficzna), w 1983 roku zatrzymany wspólnie z narzeczoną, aresztowany i uwięziony za organizowanie młodzieży do kolportażu w Jasielskich Podziemnych Strukturach Solidarności, w 1984 r. brał udział w organizowaniu przez Wiesława Tomasika „Radia Solidarność Jasło” i innych akcji, także fotograf „Solidarności”.

Wśród uczestników, gości honorowych – Świadków Historii zabrakło chorego Lecha Sobieszka z Bostonu, członka Prezydium MKS w Gdańsku w strajkach sierpniowych 1980 r. na wybrzeżu, sygnatariusza Porozumienia Gdańskiego z 31 sierpnia 1980 r., członka Prezydium MKZ NSZZ „Solidarność” w Gdańsku, a następnie członka Prezydium Zarządu Regionu NSZZ „Solidarność” w Gdańsku i delegata na I Krajowy Zjazd NSZZ „Solidarność”.

Po zakończeniu relacji Świadków Historii Tadeusz Antoniak zaprezentował – odczytał propozycję dwóch uchwał sympozjum. Pierwsza uchwała dotyczyła wyjątkowej roli Kościoła w walce z komunizmem, a druga dotyczyła specjalnego potraktowania działaczy antykomunistycznych okresu stanu wojennego na wzór ustawy wniesionej do sejmu przez Józefa Piłsudskiego dotyczącej powstańców styczniowych z 1963 r. Po akceptacji uczestników sympozjum uchwały wręczono panu konsulowi z prośbą o przekazanie władzom ustawodawczym i wykonawczym Rzeczypospolitej Polskiej.

Następnie głos zabrał pan konsul Mateusz Gmura, który podziękował za zaproszenie w imieniu swoim jak również Konsula Generalnego RP w Nowym Jorku Macieja Gołubiewskiego. Pan konsul powiedział również, że dla niego jest wielkim zaszczytem być w tym dniu z bohaterami walki o niepodległość, którzy tak wiele ryzykowali dla wolnej ojczyzny.

Po przemówieniu pan konsul odebrał od organizatorów wnioski o przyznanie odznaczeń – Krzyża Wolności i Solidarności dla tych obecnych na sali Świadków Historii – działaczy Solidarności, którzy tego odznaczenia jeszcze nie posiadają.

W sali konferencyjnej sympozjum prezentowano kolekcję fotografii stanu wojennego autorstwa Jerzego Polaka i wystawę „Polska Samotna Misja” przygotowaną przez dyrektora Izby Pamięci gen. Ryszarda Kuklińskiego Filipa Frąckowiaka, której wielka prezentacja odbyła się ostatnio w Izbie Gmin w Londynie dla parlamentarzystów brytyjskich.

Na zakończenie zabrał głos Tadeusz Antoniak, który poinformował zebranych, że uroczystości odbywają się pod patronatem Senatu RP i dzięki wydatnej pomocy Polsko-Słowiańskiej Federalnej Unii Kredytowej (PSFUK). Przy tej okazji wspomniał uroczystości z okazji 100-lecia Odzyskania Niepodległości przez Polskę zorganizowane przez PSFUK w październiku w Waszyngtonie w renomowanym hotelu My Flowers. W czasie tego wydarzenia, na które zaproszone zostały osoby z establishmentu waszyngtońskiego (politycy, dziennikarze i artyści), wybrzmiała tam piękna, prawdziwa opowieść o Polsce. Przypomniał też niedawną prezentację o Polsce na telebimach na Times Square w Nowym Jorku w dniu 11 listopada, sfinansowaną przez Unię. Drugą taką ekspozycję sfinansowała PFN. Tadeusz Antoniak powiedział, że to jest klasyczny przykład dbania o polska rację stanu. A to wszystko jest bardzo ważne w momencie podjęcia ostatecznych decyzji przez Kongres USA, czyli decyzji związanych ze stałymi bazami amerykańskimi w Polsce oraz projektem Trójmorza z kluczową rolą Polski w tym projekcie. Jest to szczególny moment dla tych państw, że amerykańska racja stanu jest zbieżna z polską, jak jeszcze nigdy w historii się nie zdarzyło. Tadeusz Antoniak mówiąc o przyjaźni polsko-amerykańskiej, w ramach hasła „ZA WOLNOŚĆ WASZĄ I NASZĄ”, wspomniał też o pierwszym polskim żołnierzu w NATO – gen. Ryszardzie Kuklińskim.

Na zakończenie Tadeusz Antoniak podziękował bohaterom – Świadkom Historii za to, że potrafili „rzucić swój los na stos, na stos...” nie dając sobie przetrącić kręgosłupów moralnych, realizując zawołanie: Bóg, Honor i Ojczyzna, tak jak ich wielcy poprzednicy w 1052-letniej historii naszej ojczyzny. I to, że dzisiaj Polska jest wolna, zawdzięczamy także im. Mówił też, że państwo jest tak silne jak silne są elity tego państwa, a zwracając się do Świadków Historii obecnych na sympozjum powiedział: „Państwo jesteście właśnie ta elita, elitą, która walczyła z komunistyczną dominacją w Polsce. „Cywilizacja”, która znów próbuje podnieść głowę i zagrozić Polsce, tym razem z dwóch stron, ze wschodu i zachodu. Tadeusz Antoniak kończąc powiedział, że jest dumny, że kolejny raz można było przygotować ważne wydarzenie historyczne w ramach realizacji polityki historycznej władz RP pod hasłem Komitetu Smoleńsko-Katyńskiego Budujemy Wspólny Front Patriotyczny Polonia Semper Fidelis.

Trzeba też wspomnieć, że po raz kolejny Komitet Smoleńsko-Katyński zaprezentował wystawę: „Milion za Oceanu”, która została przygotowana przez Bartłomieja Garbę z Muzeum II Wojny Światowej z Gdańska.

Opracowanie: Jerzy Polak, Wiesław Wierzbowski

wróć

Fotorelacje

46. Polski Festiwal w Webster

W dniach 14, 15 i 16 czerwca 2019 r. w Webster odbył się doroczny Polski Festiwal, organizowany przez parafię św. Józefa. Była to już 46. edycja tej imprezy. Uczestnicy mogli liczyć na smaczne, polskie jedzenie oraz liczne atrakcje, m.in. loterię. O muzykę do tańca zadbały zespoły Maestro Men, Vademecum i Windstar, przed festiwalową publicznością zaprezentował się też dziecięcy zespół folklorystyczny PIAST. Fot. Halina Głowacka

zobacz inne galerie

Galerie Video

Jasełka w Webster

Liturgiczny okres Bożego Narodzenia wieńczy Niedziela Chrztu Pańskiego. Uroczystość ta w bieżącym roku przypadła w niedzielę 10 stycznia. Uczniowie i nauczyciele Polskiej Szkoły Sobotniej przy parafii św. Józefa w Webster wybrali ten właśnie dzień na zaprezentowanie tradycyjnych polskich jasełek.

zobacz inne filmy

Realizacja: IdeoPowered by: CMS Edito

Wszelkie prawa zastrzeżone dla BiałyOrzeł24.com